Mtb weekend Spa 2017

Geplaatst in Geen categorie | Reacties uitgeschakeld voor Mtb weekend Spa 2017

Jubileumrit RTC De Molenrijders

Geplaatst in Geen categorie | Reacties uitgeschakeld voor Jubileumrit RTC De Molenrijders

Stage 7 BIKE Transalp Lavarone – Riva del Garda

Geplaatst in Geen categorie | Één reactie

Stage 6 BIKE Transalp Trento – Lavarone

Geplaatst in Geen categorie | Één reactie

Stage 5 BIKE Transalp

Geplaatst in Geen categorie | Reacties uitgeschakeld voor Stage 5 BIKE Transalp

Stage 4 St Christina -Kaltern

Geplaatst in Geen categorie | Één reactie

Stage 3 BIKE Transalp St Virgil – St Cristina

Geplaatst in Geen categorie | 2 Reacties

Stage 2 Bike Transalp

Geplaatst in Geen categorie | Reacties uitgeschakeld voor Stage 2 Bike Transalp

Jan & Boy @ Bike Transalp stage 1

Geplaatst in Geen categorie | 4 Reacties

zondag 2 juli 2017, D-day

Goedeavond ondertussen allemaal,

Op dit moment van publiceren zijn de meesten alweer veilig terug aangekomen in Nederland. Ik was gisteren nog vergeten te vermelden dat de hele groep voor Mandy een leuk presentje hebben gekocht in de vorm van een fietsbroek. Eric gaf een kort praatje waarin hij Mandy bedankte voor hetgeen zij allemaal gedaan had. Ze heeft het graag gedaan en het doet haar goed om te zien dat iedereen ervan genoten heeft. Ook de schrijver van het verhaal heeft een presentje gekregen voor het gedane schrijfwerk, maar ik houd even in het midden wat dit cadeau is geweest. Deze vraag zal wel beantwoord worden op het terras van Donkenhof vrees ik. Anderen hebben besloten om nog wat langer in Italie te blijven.

We gaan even terug naar gisteren, naar zondag 2 juli, de dag waar we met zijn allen naar uit hebben gekeken. De wekker ging vroeg, al hadden de meesten geen oog dicht gedaan. Om 5 uur zaten we aan het ontbijt, om nog even te “stapelen”, een term die deze week wel vaker was gevallen. De dames in kwestie (en ik zal ze nog eens bij naam noemen), Miranda, Mandy en Liesbeth vertrokken als eersten richting Corvara. Zij stonden in een andere startrij dan de mannen en moesten wat eerder vertrekken. De mannen vertrokken rond de klok van kwart over zes. het was slechts een kwartiertje rijden om bij de startrij te geraken. Het hele stuk was het een beetje vals plat omhoog, dus kwamen we al redelijk opgewarmd aan. Eenmaal aangekomen waren we niet de enige zullen we maar zeggen. Het was spectaculair om verschillende helicopters over te zien vliegen. Dit evenement wordt namelijk live op de Italiaanse TV uitgezonden. Na het maken van wat selfies, foto’s en laatste controledingetjes hoorden we dan toch het officiele startschot. Onze rij kwam pas een tijd later in beweging maar een ding was zeker, de dames waren vertrokken. Uiteindelijk werden wij ook losgelaten en tergend langzaam kwam ook deze kudde in beweging. Voetje voor voetje en pedaalslag voor pedaalslag kwam alles in beweging. We waren begonnen aan de eerste lus, vier cols van het Sella rondje. De eerste twee cols was het echt treintje rijden. Inhalen was nauwelijks mogelijk, maar het was een fantastich zicht om een sliert aan rijders de bergen in te zien rijden. Bij de derde col was het allemaal al wat uitgedund en kon er op “normaal” klimtempo worden gefietst.  Net voor de aanvang van de derde klim kwamen wij de dames tegen en gelukkig voor Liesbeth was Ed aanwezig om voor haar de versnellingen van haar fiets te herstellen. Liesbeth kon namelijk op een gegeven moment niet meer schakelen, en niet meer kunnen schakelen betekent in de Dolomieten, niet meer kunnen fietsen. Dankzij Ed kon Liesbeth haar avontuur vervolgen. Onderweg stonden bandjes te spelen, werden we in de bergen door mensen met enorme koeiebellen toegejuicht, zagen we mannen met gitaren op een busje al spelend sfeer maken, kortom, het was een waar feest en bijzonder leuk om te zien.

Na het uitrijden van het Sella rondje werd voor de tweede keer de Passo Campolongo bedwongen, die uiteindelijk na een lange afdaling en nog een tussenliggende klim overgaat naar de kluif waar iedereen toch wel bevreesd voor was, de passo Giau. Net voor passo de Giau had je de afslag voor de afstand van 106 km. deze passo Giau is een steile berg, waarin eigenlijk nergens momenten zijn dat je kunt herstellen. Er moet constant geklommen worden, en dan ook nog eens met een stijgingspercentagen van gemiddeld 9,5 %. ’s avonds hoorde ik dat Robin zelfs van deze berg heeft kunnen genieten. Volgens mij was hij hier uniek in. Wat wel weer mooi was was het fraaie uitzicht bovenop de top. Helaas was het niet superhelder maar het was droog, en dat was het enige wat belangrijk was tijdens deze tocht. Achteraf gezien hebben we ons gelukkig mogen prijzen met de weersomstandigheden. Het was de heel dag droog gebleven en niet te warm, eigenlijk ideaal fietsweer. Op de Giau wordt je redelijk gesloopt en daarna volgde in rap tempo de laatste col van deze tocht, de Passo Valparola. Op het moment dat de meesten dachten de top te hebben bereikt, kwam het venijn van deze beklimming, nog eens een kilometer klimmen met tegenwind. We zagen de aanduiding van de top waar we eerder deze week ook al hadden gestaan, alleen toen hadden de meesten hem vanaf de andere kant beklommen. De laatste afdaling naar La Villa werd ingezet en het is een superafdaling, snel, goed en helemaal omdat je geen rekening hoeft te houden met tegemoetkomend verkeer. Eenmaal aangekomen in La Villa was er nog een laatste beproeving, de Mur di Giat. Deze slotklim zat er dit jaar voor de eerste keer in, niet lang maar wel erg stijl. Na deze muur was het nog ongeveer 5 km vals plat omhoog richting Corvara. Dit was de officiele finishplaats, waar je je transponder kon inleveren. Je kreeg hier een mooie medaille uitgereikt, wat drinken en vervolgens kon je nog besluiten om naar de feesttent te gaan om pasta te eten, wat te drinken enzovoort. Omdat het stallen van de fietsen lastig was, besloten we om terug te rijden naar ons hotel. Een aantal waren al eerder gefinished en hadden dezelfde keuze gemaakt. Onderweg naar het hotel kwamen we de “golden girls”tegen. Lachend op de fiets, niets geleden blijkbaar. Omdat de dames nog niet genoeg hadden “geleden”, besloten zij er maar een extra lusje van ongeveer 10 kilometer aan vast te plakken. nadat zij de Mur di Giat hadden bwdwongen, had je rechts aan moeten houden, richting Corvara. Zij zijn hier alleen linksaf gegaan, naar eigen zeggen omdat daar een Italiaan stond die ze de verkeerde richting opstuurde. Hoe dan ook, het waren weer een aantal vervelende kilometers, eerst naar bendeden, maar daarna weer vals (inmiddels zeer pijnlijk) plat omhoog.  Uiteindelijk werden we met z’n allen herenigd en kunnen we met zijn allen trots zijn op de geleverde prestatie. Het galadiner was ook weer overheerlijk. Gaston heeft nog gespeeched om zo Linda even in het zonnetje te zetten. Die fooi had ze verdiend! Na het avondeten was het tijd voor de laatste drankjes en afzakkertjes. Jan en Miranda hadden de fles met Grappa open laten trekken om te kunnen toosten op deze mooie afsluiting. Ook Christaan kwam nog met een allerlaatste afzakkertje. De vermoeidheid begonn nu bij iedereen toch wel toe te slaan, en de meesten moesten de volgende dag weer vroeg uit bed voor de terugreis terug naar de lage landen.

Toen ik, Mandy, Cees en Liesbeth aan de ontbijtafel zaten vandaag, was de rest al naar huis. Christiaan en Liezel gingen nog wat fietsen bij de passo di Stelvio, sommigen hebben nooit genoeg. We hebben met zijn allen een fantastisch paar dagen gehad, en iedereen is weer veilig aangekomen, en dat is het belangrijkste.

Ik ga nu stoppen met schrijven en wil ook namens mijzelf iedereen bedanken voor het leuke samen zijn. Ik hoop dat we dit in de toekomst zeker nog een keer over mogen doen, een andere uitdaging, ik kijk er nu al naar uit.

Ciao.

 

 

 

 

 

 

Geplaatst in Geen categorie | Één reactie